Technika Dużych Przyrostów w Analizie Sprężysto-Plastycznej - Gambin, W. (Engineering Transactions, 1983)
Zaproponowano sposób obliczania zagadnień sprężysto-plastycznych metodą elementów skończonych, dopuszczający przyjmowanie dużych przyrostów czasu. Przyjmując za McMEEKINGIEM i RICEM [7] związki Prandtla-Reussa uogólnione na przypadek dużych deformacji, przetransformowano je do opisu Lagrange'a, a następnie wyspecyfikowano dla małych odkształceń. Umożliwiło to uwzględnienie wpływu lokalnego obrotu cząsteczek na zmianę operatora konstytutywnego, Wyprowadzone na tej drodze przyrostowe równanie konstytutywne zakłada liniową zmienność w czasie pól przemieszczeń i odkształceń, ale dopuszcza dowolną zmienność pola naprężeń. Zakładając, że pole naprężeń jako funkcja czasu jest wielomianem stopnia n = 1, 2, 3, ... otrzymujemy na drodze iteracyjnej kolejne przybliżenia operatora konstytutywnego. Dla n = 1 mamy standardowe, liniowe podejście przyrostowe. Dla n = 2 macierz konstytutywna jest średnią arytmetyczną macierzy na początku i końcu kroku obliczeniowego. Ten ostatni przypadek pokrywa się z proponowanymi uprzednio postaciami macierzy konstytutywnej [2 i 3].